Ashhurst

Namnet høyrest ikkje heilt forlokkande ut,  men eg tykkjer staden er finare enn han høyrest ut. Det er mange medelevar som seiar at det er ein av dei verste stadane eg kunne ha kome, i alle fall i regionen Manawatu-Wanganui. Det einaste negative er at det berre går buss inn til Palmerston North tre gonger i veka; to gonger på tysdagen og ei på torsdagen, alle medan eg er på skulen. Så om eg vil/må handle noko anna enn matvarer eller vere med på nokre skuleaktivitetar må det mykje planleggjing til. Men staden i seg sjølv er heilt grei, og det har eg tenkt å visa ved å leggja ut nokre få bilete.

This slideshow requires JavaScript.

Eit hus i nabolaget

“Main street”

Vert aldri lei synet av sau!

Kjents”folk”!

Eg har hatt den gleda å få møte kjents”folk” her nede i New Zealand! Er ikkje så vanskeleg å få auge på dei når det er 40 millionar av dei i NZ. Men det er godt å sjå sau nesten uansett kvar eg er, for då følar eg meg meir heime med ein gong.
Eg har allereie gått på skule i sju dagar, og det går strålandes. Skulen er nokså annleis, ikkje berre det at dei startar i februar og sluttar i desember, men her tek du berre seks fag i år tolv (fem i år 13), byttar klasserom heile tida, må faktisk høyre etter på kva læraren seiar fordi du ikkje får nokon tekstbok (berre arbeidsbok), og du skriv for hånd. Faga eg tek er matte, engelsk, biologi, kjemi, fysikk og fotografi.
Elevane på Freyberg er faktisk veldig glade/interesserte i utvekslingsstudentar. Berre den fyrste dagen kom det nokon bort til oss (oss = fem tyske utvekslingsstudentar + meg, stakkars einslege nordmann) og spurte om me ville sitte i lag med dei. Og slik har det vore til no, så folka på skulen er veldig greie.

Endeleg framme!

Då har eg kome meg fram til New Zealand! Har faktisk vore i New Zealand i seks dagar, så tida går. Flyturen var ikkje så ille som eg hadde trudd, kanskje fordi eg sov det meste av han. Eg møtte óg andre som reiste med Explorius og som skulle til NZ, så det gjorde heller ikkje turen noko lenger.
Soft Landing Campen var gøy. Den eine dagen reiste me til ein stad som heitte Mt. Bruce, der me såg fleire forskjellige new zealandske fuglar (ikkje minst nasjonalfuglen Kiwi, som new zealanderane er oppkalt etter). Den andre dagen reiste me til Mokai Gravity Canyon, og der tok me fyrst Flying Fox og så Bungy Jump. Bungy Jumpen var det som sette i gang adrenalinet sjå meg. 
I dag byrja eg på skulen, men det var ikkje så ille fordi eg var i lag med fem andre utvekslingsstudentar frå Tyskland og hadde ein slags orientation, så eg fekk ein mjuk start på skuleåret.