Bursdag og Norwegian Formula!

Bursdagsbornet i djup konsentrasjon med å blåsa ut lysa.

Veit eg har vore litt sløv med å oppdatera bloggen, men det er diverre ikkje det fyrste eg tenkjar på når eg sit med dataen. Litt av kvart har skjedd dei siste tre vekene, som for eksempel: bursdagsfest, Quiz Night, prøve i biologi, skule, vore supporter for Ashhurst sitt rugbylag og meir skule. Og i morgon skal med på Marae tur (kjem forhåpentlegvis eit nytt innlegg om Marae turen om nokre dagar). 
Vertssystera mi fylde 16 år fredag 13. august, så me hadde ein bursdagsfest på laurdagen. Det kom ein heil haug med folk, omtrent 20 stk, så det var faktisk ikkje nok sitjeplassar til alle. Det var mykje eting og sosiale aktivitetar i løpet av kvelden. Då bursdagskaka kom på bordet og lysa skulle blåsast ut fekk me oss alle ei overrasking: lysa ville ikkje sløkjast. Vertssystera mi klarte, eller me alle trudde hu klarte, å blåse ut alle lysa. Men nei, slik var det ikkje, for lysa tende på seg sjølv. Etter fleire minutt med iherdig blåsing måtte vatn til for å sløkkja desse ville ustyrlege lysa.
Quiz Night var noko som fotballaget (jentene) til Freyberg HS hadde stelt i stand. Som du kanskje har forstått var det heile ein stor spørjekonkurranse. Laget mitt bestod av ein person frå Tyskland, Kina, Uruguay og selvfølgelig Norge, så lagnamnet vart “United Nations”. Men det me ikkje visste var at det var ein heil drøss av spørsmål om NZ, så det vart litt vanskelig for oss. Ellers var det ein morosam kveld.
Sist laurdag (21.) tok eg meg ein tur til ein av dei mange parkane i Palmerston North for å sjå ei rugbyturnering og heia på dei lokale spelarane. På vegen frå The Square (midt i byen) til parken gjekk eg innom ein daglegvarebutikk. Inni daglegvarebutikken fant eg noko ikkje ringare enn “Norwegian Formula” (har aldri høyrt om det før men eg trur det er ein slags handkrem). Dette måtte berre dokumenterast, så du kan sjå eit bilete av det til venstre. Når eg kom fram til parken vart eg gjenkjent frå hāngien me hadde for nokre veker sidan, og eg fekk dermed innbyding til å koma og sitja med Ashhurst-folka i teltet deira. Eg fekk òg høyra av ein av dei at eg måtte vera galen for å koma og sjå på ei rugbyturnering som varte i seks timar i surt vêr, men eg må vel nesten innrømma at eg kan ver litt galen av og til. Men folka som var der var utruleg greie. For det fyrste så fekk eg gratis mat av dei, og for det andre så vart eg køyrd heim sjølv om ingen skulle tilbake til Ashhurst. Snakk om service!

 

 

Hāngi

På sundag stod me opp rett før halv seks for å gå bort til ei av dei mange kyrkjene dei har her i Ashhurst for å sjå korleis dei lagar ein hāngi. Då me kom bort te kyrkja såg me at dei (nokon spelarar frå Ashhurst-Pohangina Senior Rugby) hadde laga til eit slags bål. På toppen av bålet hadde dei lagt steinane som skal varma opp maten. Sidan det tek så lang tid å få steinane varme nok, gjekk me heim for litt over ein time. Då me gjekk bort att til kyrkja hadde dei grove ut eit stort hol i bakken. Eg og vertsmora mi bidrog med å rulle fårekjøtt rund eit eller anna. Då steinane var varme nok heiv dei dei oppi holet, og korgene med maten vart stabla oppå steinane. Dei tetta fyrst igjen holet med nokre potetsekkar i tøy, og så jord. Dette skulle liggje i holet i om lag tre og ein halv time, så me tok oss ein tur opp til kyrkja vår (den som me går i kvar sundag), for så å reise tilbake til hāngien igjen etterpå for å sjå når dei lyfta han opp. Når maten hadde vorte lyfta opp avkjølte dei han med å sette han på lasteplanen til ein liten lastebil som kjørte rundt i nabolaget. Her kjem nokre bilete frå hendinga:

Litt rulla fårekjøtt (veit ikkje heilt kva som er inni)

Bålet til venstre og holet til høgre (i tilfelle du ikkje ser forskjell)

Kål som er stabla oppå fårekjøtt

Dei måtte vera raske med å hiva steinane over i holet (dei brukte 7 min)

 

Maten vert plassert oppå steinane

Jord må på toppen for at steinane skal halda seg varme

Maten som er steikt på māori vis

Ashhurst

Namnet høyrest ikkje heilt forlokkande ut,  men eg tykkjer staden er finare enn han høyrest ut. Det er mange medelevar som seiar at det er ein av dei verste stadane eg kunne ha kome, i alle fall i regionen Manawatu-Wanganui. Det einaste negative er at det berre går buss inn til Palmerston North tre gonger i veka; to gonger på tysdagen og ei på torsdagen, alle medan eg er på skulen. Så om eg vil/må handle noko anna enn matvarer eller vere med på nokre skuleaktivitetar må det mykje planleggjing til. Men staden i seg sjølv er heilt grei, og det har eg tenkt å visa ved å leggja ut nokre få bilete.

This slideshow requires JavaScript.

Eit hus i nabolaget

“Main street”

Vert aldri lei synet av sau!

Kjents”folk”!

Eg har hatt den gleda å få møte kjents”folk” her nede i New Zealand! Er ikkje så vanskeleg å få auge på dei når det er 40 millionar av dei i NZ. Men det er godt å sjå sau nesten uansett kvar eg er, for då følar eg meg meir heime med ein gong.
Eg har allereie gått på skule i sju dagar, og det går strålandes. Skulen er nokså annleis, ikkje berre det at dei startar i februar og sluttar i desember, men her tek du berre seks fag i år tolv (fem i år 13), byttar klasserom heile tida, må faktisk høyre etter på kva læraren seiar fordi du ikkje får nokon tekstbok (berre arbeidsbok), og du skriv for hånd. Faga eg tek er matte, engelsk, biologi, kjemi, fysikk og fotografi.
Elevane på Freyberg er faktisk veldig glade/interesserte i utvekslingsstudentar. Berre den fyrste dagen kom det nokon bort til oss (oss = fem tyske utvekslingsstudentar + meg, stakkars einslege nordmann) og spurte om me ville sitte i lag med dei. Og slik har det vore til no, så folka på skulen er veldig greie.

Endeleg framme!

Då har eg kome meg fram til New Zealand! Har faktisk vore i New Zealand i seks dagar, så tida går. Flyturen var ikkje så ille som eg hadde trudd, kanskje fordi eg sov det meste av han. Eg møtte óg andre som reiste med Explorius og som skulle til NZ, så det gjorde heller ikkje turen noko lenger.
Soft Landing Campen var gøy. Den eine dagen reiste me til ein stad som heitte Mt. Bruce, der me såg fleire forskjellige new zealandske fuglar (ikkje minst nasjonalfuglen Kiwi, som new zealanderane er oppkalt etter). Den andre dagen reiste me til Mokai Gravity Canyon, og der tok me fyrst Flying Fox og så Bungy Jump. Bungy Jumpen var det som sette i gang adrenalinet sjå meg. 
I dag byrja eg på skulen, men det var ikkje så ille fordi eg var i lag med fem andre utvekslingsstudentar frå Tyskland og hadde ein slags orientation, så eg fekk ein mjuk start på skuleåret.

Flybillett

Eg fekk flybilletten i dag, og her kan du sjå korleis eg skal reisa til New Zealand:

(Trykk på biletet for å sjå ein større versjon)

På flybilletten stod det òg at eg reiser heim frå New Zealand den 17. mai, så det kjem nok til å bli stor 17. mai feiring på flyturen heim. Er heime i Noreg 18. mai, så då startar vel min sumarferie..

Vertsfamilie

Då har eg endeleg fått vertsfamilie! Familien Duxfield i Ashhurst, som ligg rett utanfor byen Palmerston North der skulen ligg, kjem no til å få slita med meg i nesten eit heilt år. Vertsforeldra Graham og Catherine har tre jenter på 22, 20 og 15 år.