Tur til Sørøya

26 01 2011

Då har eg endeleg kome tilbake til bloggen min for å skriva nokre få innlegg om sommarferien min så langt (berre 6 dagar igjen no om eg ikkje tek heilt feil). Eg fekk sommarferie i midten av november, så no har eg hatt ferie i meir enn to månadar! Kjenner helst at det blir godt å starta på skulen igjen og møta alle vennane mine der igjen.
Eg starta sommarferien med å reisa ned til Sørøya og vitja nokre femmenningar i Christchurch. Eg var der i om lag fem dagar, og me reiste til ein del fine stadar og eg spelte òg (seriøs) touch rugby for aller fyrste gong! Det var morosamt! Etter opphaldet mitt hjå Fuglestad-familien var over, vart eg med ein organisasjon (NZET) som skulle visa oss studentar rundt om på Sørøya. I byrjinga fekk eg med ein liten nedtur då eg fekk vita at av alle dei 40 studentane var alle utanom to (ein brasilianar og meg) frå Tyskland! Så då gjekk det i tysk nesten heile turen (eg vart i alle fall betre i tysk 😉 ) Den fyrste dagen brukte me på å sjå oss omkring i Christchurch by og vera med på Laserstrike (ein snill versjon av paintball). Så reiste me til Kaikoura der nokre av oss var å symde med delfinar. Det var spesielt, men det var ikkje fullt så morosamt at våtdrakta var så utruleg varm (dei fleste som kjenner meg veit at det ikkje skal så mykje til for at eg er alt for varm), så det førte til at eg delvis måtte sitja med andletet i ei bøtte på vegen heim. Hehe. Eg fann òg ut seinare korleis det er å verta teken av ei bølgje om att og om att  og ikkje vita kva for ein veg som er opp, då eg var med ei av jentene og symja ut i sjøen. Ikkje akkurat det klokaste eg har gjort 🙂 . Neste stopp var Punakaiki/Pancake Rocks med nokre utruleg kule steinformasjonar! I Motueka vart me delt i to i Abel Tasman National Park, der mi gruppe skulle gå inn og bruka kajakk på heimvegen. Eg gløymte sjølvklart å tå på solkrem, så eg var raud som ein tomat i fleire dagar etterpå. På veg til Fox Glacier køyrde me i gjennom tettstaden Greymouth som då var skikkeleg prega av den tragiske mineulukka som hadde vore der berre nokre få dagar før. Veit ikkje om det var noko stort om det heime i Noreg, men det var i alle fall ein ufatteleg stor tragedie her nede. I Fox Glacier vart eg med på ein helikoptertur over Fox Glacier (isbreen). Me stoppa òg på toppen av isbreen, og sjølvklart hadde eg gløymt å ta på meg skikkelige sko, så eg gjekk rundt i snøen med sandalar.  Heller ikkje det klokaste eg har gjort ;). I Wanaka spelte eg skikkeleg rugby for fyrste gong! Touch rugby er berre ein pinglesport i forhald til rugby! Vil nok ikkje spela touch rugby igjen etter å ha vore med på rugby, for det vil berre vera ein skikkelig nedtur. Eg var ikkje så utruleg god når det kom til å springa fram til linja for å score mål eller senda ballen til ein medspelar i den rette augneblinken, men eg fekk jammen meg ein god del av guttane frå det andre laget i marka når eg var i forsvar ;). Gjett om eg ikkje fekk mange blåmerker! Morgonen etter måtte me opp grytidleg for å hoppa i fallskjerm! Trur eigentleg ikkje det gjekk heilt opp for meg før eg var i frifall rett etter å ha hoppa ut av det lille flyet. Det var nokså ekkelt i byrjinga, men etter ei lita stund var det berre morosamt. Fallskjermhopping kan anbefalast! 🙂 Så gjekk turen til eit meir norskliknande landskap: Fiordland. Me køyrde mellom fjellsider på vegen ned til Milford Sound, der me vart med på ein guida båttur rundt «sundet». Det var mykje flott fjell, men ikkje på langt nær så vakkert som Noreg på sitt beste, vil nå eg seia. Det var òg nokre selkoloniar rundt omkring. Me overnatta i båten rett ved sida av Mitre Peak, som er å sjå på portkort rundt om i heile landet. Etter Milford Sound, som sikkert er den mest velkjente staden i New Zealand for nordmenn, reiste me til ekstremsportbyen Queenstown. For meg er dette den finaste byen i New Zealand (av dei eg har vitja). Fyrst var eg med på ein Ringenes Herre safari rundt omkring i området, der me køyrde rundt i ein Jeep og hadde ein guide som viste oss forskjellige stader, fjell, og elver som har vore med i Ringenes Herre. Rett etter safarien var med ein god gjeng som skulle hoppe i strikk. Denne gongen var det 134 meter. Om du ikkje er klar over det så har eg altså høgdeskrekk, sjølv om du kanskje ikkje trur meg sidan eg har hoppa i strikk 2 gonger og òg hoppa i fallskjerm. Kjenslane eg hadde rett etter å ha hoppa frå platået er rett og slett ubeskrivelege. Det kjennest helst ut som om din siste time har kome, for at du så vert redda i siste sekund. Det anbefalast på lik linje med å hoppe i fallskjerm. Berre det store med å hoppe i strikk er at ein må hoppa heilt av seg sjølve. Og det var korleis min tur rundt omring på Sørøya var :). Respekt til deg om du har lese alt dette! 😉

This slideshow requires JavaScript.


Handlingar

Informasjon

One response

27 01 2011
maria

😀 😀 😀

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s




%d bloggarar likar dette: